Tøur København III

door | jul 2, 2022 | Wielercolumn Ab | 0 Reacties

Broer Erik moest nog een beetje wennen aan de trein  maar binnen no time zaten we in Østerport te Kopenhagen om de eerste etappe van de Tour de France te zien. Eerst die ouwe daarna de rolstoel en mijn oude Cube MTB die inmiddels van ellende uit elkaar gevallen was. 

10 minuten later stonden we in de zon aan het parcours met een geweldig zicht op een bocht waar onze wielerhelden doorheen zouden knallen. We raakten al gauw aan de praat met een groepje jonge Denen. Eén van hen bleek Nederlands te praten. Zijn ouders – boeren – waren in de jaren ’80 naar Denemarken geëmigreerd. Goede timing gezien de huidige stikstofproblemen. Zøene – opvallende naam keuze voor iemand met Nederlands roots – was in Denemarken geboren, maar sprak vloeiend Nederlands. Hij vertelde dat het in Denemarken politiek net zo’n zooitje is als in Nederland. De geloofwaardigheid staat in Denemarken ook zwaar onder  druk. Bij iedere Deense wielrenner klonk er oorverdovend gejuich in ‘onze’ bocht. 

De favorieten voor de tijdrit startten met  het oog op de weersvoorspelling vroeg. Dat bleek een misrekening. Het regende al behoorlijk toen de eersten het 13,2 lange parcours aflegde. Voor onze neus ging MVDP – weer of geen weer – keihard door de bocht. Het bleek achteraf goed genoeg  voor de  vijfde tijd. Voor een niet-tijdrijder(?!) een prima prestatie. 

Na de favorieten vertrokken we zeiknat naar het treinstation Østerport waar duizenden mensen  probeerden weg te komen – net alsof er een ramp was  gebeurd. Deed me ook denken aan deportatie uit WO II…Het was één grote chaos. De meeste perrons stonden bomvol, maar ons perron – tak aan behulpzame Deen – naar Kokkedal was gelukkig minder vol. Als laatste konden we ons, inclusief die ouwe met rolstoel en kapotte MTB, nog net naar binnen wurmen. Als varkens in een te volle veewagen vertrokken we na het fluitje van de conducteur. In de verte klonk het juichende publiek bij de zoveelste Deense wielrenner die voorbij raasde. 

Thuis in het huisje hoorde van de verrassende – huilende – winnaar, Yves Lampaert. Een gedesillusioneerde van Aert werd tweede en Poga derde. 

De volgende dag was het weer een Deens gekkenhuis. De start van de tweede etappe was in Roskilde. De Deense organisatie had een waaieretappe beloofd. Maar het werd een heuse wandeletappe op de 18 kilometer (!) lange brug naar finishplaats Nyborg. Nadat we bij de start viervoudig Tourwinnaar Chris Froome een hart onder de riem hadden gestoken keken we de eerste 40 kilometer met duizenden Denen vanaf Vingegaard Venue – in navolging van Murray Mountain en Henman Hill op Wimbledon. Fabio Jakobsen  – die van de horrorcrash in Polen – won uiteindelijk de toch nerveuze etappe in een koninklijke sprint voor Wout van Aert die na de deceptie van vrijdag wel de gele trui aan mocht trekken. 

We sloten onze roadtrip in stijl af tussen de jetset in Rungsted havn. We laafden ons aan oesters, coquilles en voor die ouwe een halve Bresse gauloise kip. 

Ab+

Meer columns van Ab

Giro di Pogi IV

Giro di Pogi IV

Pogacar kon alleen maar verliezen in de Giro 2024. Hij ging immers als de grote favoriet van start in Turijn. De Sloveen maakte het meer dan waar. Niemand stond op de foto. In de GC pakt hij net geen 10 minuten (!) op zijn concurrenten. Zijn overstap naar een nieuwe...

Giro di Pogi III

Giro di Pogi III

Halverwege de tweede week werd er gesprint in het Adriatische kustplaatsje Francavilla del Mare. Op het biljartlaken vlakke parcours was Jonathan Milan voor de tweede keer in deze Giro de snelste. Ook de 13e etappe naar Cento in regio Emilia-Romagna won de Italiaanse...

Giro di Pogi II

Giro di Pogi II

Donderdag 9 mei stond een Mini-Strade Bianche op het programma met drie ‘steratti’ stroken in de laatste 50 kilometer. Op de beklimming naar het prachtige Toscaanse stadje Volterra - in ver verleden ook opgefietst - ontstaat een kopgroep met o.a. Groves (!),...

Giro di Pogi

Giro di Pogi

Wat hebben we genoten van het wielervoorjaar. De lange magistrale solo's van MVDP en Pogacar, maar ook het gemis aan duels tussen favorieten en de vele nare valpartijen. Ook in de eerste grote ronde, de Giro d'Italia, geen topduel tussen de favorieten. Want geen Remco...

Feestje op La Redoute

Feestje op La Redoute

Op mijn 58e verjaardag, 21 april, trakteerde ik mezelf op een wielerfeestje. Ik ben niet zo van verjaardagen, zeker mijn eigen niet. Na de plichtplegingen thuis - klein taartje en alleraardigst boekje met Oosterse wijsheden - nam ik al vroeg de benen. Ik gooide mijn...

Jip en Mathieu

Jip en Mathieu

Voordat ik superheld MVDP op de betonnen wielerbaan in Roubaix als eerste zou zien finishen moest ik eerst zelf aan de bak. Jip van den Bos - cycling babe - herself had mij uitgenodigd om op Super Cycling Sunday mijn indrukwekkende wattages te laten zien op de...